Dowody na to, że histamina jest przyczyną toksycznego zatrucia rybami czesc 4

1). Poziom moczu N-metylohistaminy był prawidłowy w próbkach moczu pobranych od trzech osób 14 dni po zatruciu. Poziomy te były jednak znacznie wyższe w próbkach moczu pobranych podczas objawowej fazy scombrotoksyczności u każdej z tych trzech osób. Początkowe próbki zebrane od jednej do czterech godzin po spożyciu ryby zawierały poziomy N-metylohistaminy 15 do 20 razy większej od normalnej średniej. W próbkach pobranych w ciągu następnych 24 godzin poziomy były nadal podwyższone, ale w mniejszym stopniu, od 4 do 11 razy większe niż średnia normalna. W związku z tym spożycie ryb spowodowało znaczne zwiększenie wydzielania N-metylohistaminy z moczem. Wyniki te nie dowodzą jednak, że ogólnoustrojowe stężenia wolnej histaminy również były podwyższone, ponieważ spożyta histamina mogła zostać metabolizowana w błonie śluzowej jelit i wątrobie przed wejściem do krążenia układowego.6 Aby odpowiedzieć na to pytanie, zmierzyliśmy wydalanie z moczem histaminy. w tych samych próbkach moczu. Czternaście dni po zatruciu wydalanie z moczem histaminy u każdej z trzech zatrutych osób było normalne. Jednakże, jak stwierdziliśmy w przypadku wydalania z moczem N-metylohistaminy, poziomy histaminy były podwyższone w próbkach moczu pobieranych bezpośrednio po spożyciu ryby. W próbkach moczu zebranych w ciągu jednej do czterech godzin po spożyciu ryb poziomy histaminy były 9 do 20 razy większe od normalnej średniej. W próbkach pobranych podczas kolejnego 24-godzinnego okresu poziomy te spadły do 4 do 15 razy w stosunku do normalnej średniej (ryc. 1).
Tabela 1. Tabela 1. Wydalanie z moczem histaminy i N-metylohistaminy u osoby, która zjadła tylko niewielką ilość marliny, wszczepioną w zatrucie i nie miała scombrotoksyczności. Tabela 2. Tabela 2. Wydalanie moczu z histaminy i N-metylohistaminy u trzech pacjentów z grupy kontrolnej, którzy spożywają świeży marlin zawierający nietrudno wykryć histaminę. Jak wcześniej wspomniano, jedna osoba rozpoznała pieprzny, metaliczny smak zepsutych ryb scombroid, a tym samym zjadł tylko niewielką porcję porcji. Ta osoba nie miała objawów scombrotoksyczności, a poziom moczu zarówno histaminy, jak i N-metylohistaminy był prawidłowy zarówno w próbce moczu pobranej wkrótce po posiłku, jak iw zebranej podczas kolejnych 24 godzin (Tabela 1). Dlatego tylko osoby, u których rozwinął się scombrotoksyzm, zwiększyły stężenia histaminy w krążeniu po spożyciu zepsutej ryby. Ponadto wydalanie z moczem zarówno histaminy, jak i N-metylohistaminy utrzymywało się normalnie u trzech osobników z grupy kontrolnej, którzy zjadali świeżą marlinę zawierającą niewykrywalne ilości histaminy i która nie powodowała objawów zatrucia (tabela 2).
Ocena wydzielania PGD-M
Zwiększone wydzielanie histaminy przez nerki u osób dotkniętych chorobą mogło być spowodowane spożyciem histaminy zawartej w rybach lub spożyciem innych substancji obecnych w rybach, które wywołały uwalnianie endogennej histaminy z komórek tucznych tkanki. Ten ostatni, jeśli nastąpi, jest mało prawdopodobne, aby wiązał się z alergicznym, zależnym od IgE mechanizmem aktywacji mastocytów, ponieważ wszystkie osoby, które jedzą zepsute ryby tarota, mają objawy zatrucia.5 My i inni odkryliśmy, że mastocyty aktywowane przez IgE- mechanizmy zależne lub niezależne in vitro i in vivo uwalniają prostaglandynę D2 wraz z histaminą.21 22 23 24 25 26 W związku z tym zbadaliśmy, czy istnieją dowody zwiększonego uwalniania prostaglandyny D2 u osób zatrutych poprzez pomiar wydalania z moczem PGD-M
[więcej w: sanvita knurów, profaza, próba tuberkulinowa ]

No Responses to “Dowody na to, że histamina jest przyczyną toksycznego zatrucia rybami czesc 4”

Powiązane tematy z artykułem: próba tuberkulinowa profaza sanvita knurów

Partnerzy serwisu:


Przeczytaj też:
Endomitoza

W pewnych tkankach roślinnych i zwierzęcych występują w obrębie jądra równoczesne podziały podłużne chromosomów bez zaniku błony jądrowej i bez tworzenia wrzeciona. Podziały takie mogły odbywać się raz lub też kilkakrotnie, prowadząc do podwyższenia liczby chromosomów do 4n, 8n, 16n, a nawet do jeszcze znaczniejszego ich uwielokrotnienia. Proces ten nosi nazwę endomitozy. Badania nad endomitozą, […]

Zamknięcie owalne otworu owalnego lub terapia przeciwpłytkowa dla udaru kryptogennego ad 5

Na podstawie tych informacji i bez znajomości wskaźników zdarzeń w grupach badawczych w bieżącym badaniu, zmieniliśmy plan analizy statystycznej – po konsultacji z FDA – aby uwzględnić punkt końcowy neuroobrazowania jako punkt końcowy dla coprimary i cofnąć analiza okresowa. W tym nowym punkcie końcowym określiliśmy, że zamknięcie PFO i terapia przeciwpłytkowa będą uważane za lepsze […]

Jądro komórkowe (nucleus)

Utrwalona i zabarwiona plazma może wydawać się jednolita lub (przy złym utrwaleniu) tworzy, podobnie jak ścięte roztwory koloidalne, widoczną pod mikroskopem strukturę siateczkowatą, włóknistą lub piankowatą. Oprócz tych struktur wykazano jeszcze obecne w plazmie komórek embrionalnych i tkanek stałych, wyraźniejsze po utrwaleniu i zabarwieniu specjalnymi metodami, drobne żywe twory ziarniste, pałeczkowate, nitkowate, wrzecionowate lub biszkoptowate. […]

Mitoza diploidalnego jądra

Przy mitozie diploidalnego jądra z trzema parami zawsze jednakowo wyobrażonych chromosomów homologicznych, każdy z nich jest rozszczepiony podłużnie na dwie chromatydy; są one ułożone obok siebie w płytkę metafazową. Chromosomy potoczne, czyli połówki podłużne (chromatydy), wędrują ku biegunom wrzeciona. Każde z obu jąder potomnych otrzyma zatem taką samą liczbę chromosomów, jak jądro macierzyste (w danym […]

DevURL
Polecamy rowniez: