Posts Tagged ‘guz chromochłonny’

Profaza

W późnej profazie zwoje spiral w chromonemach zwiększają swą średnicę, a jednocześnie ulegają zacieśnianiu; wskutek tego silnie grubiejące chromosomy zostają skrócone do 1/3—1/5 ich największej długości. Następnie nowa matrix otacza chromatydy każdego z chromosomów. Stan maksymalnego skrócenia, przy którym pary chromonem w chromatydach stają się niewidoczne, zostaje osiągnięty w metafazie, w momencie dzielenia się chromosomów; trwa on aż do środkowej anafazy. Odtwarzane w telofazie jąderka nie powstają w dowolnych miejscach wewnątrz jądra, lecz przeważnie wypączkowują one dokoła cienkich heterochromatynowych odcinków, łączących trabanty z ramionami chromosomów; dlatego też pierwotnie pojawiają się one w stałej liczbie (parzystej) i mają w odbudowywanych jądrach potomnych określone położenie, następnie jednak mogą one zlewać się ze sobą. Ostatnie lata przyniosły liczne nowe wyniki w dziedzinie badań nad mitozą. Read the rest of this entry »

Anafaza

W późnej anafazie obie chromonemy rozsuwają się w pewnym stopniu i dzięki temu staja sie wyraźniej widoczne. Każdy chromosom potomny zawiera zatem znowu dwie chromatydy, każda z jedną chromonemą. W telofazie zanika matrix chromosomów potomnych. Uwolnione w ten sposób ich pary chromonem zatracają następnie prawidłowość spiralizacji, rozluźniając mniej lub więcej wyraźnie swe zwoje; w tym stadium mają one postać niezmiernie cienkich, bardzo wydłużonych, wciąż jeszcze zespiralizowanych nici, ujawniających słabą barwliwość, leżąc stłoczone w ciasnej przestrzeni jąder potomnych odbudowują następnie ich zrąb. W odcinkach heterochromatynowych rozpuszczanie matrix i rozluźnianie zwojów spiral odbywa sie znacznie później, dopiero w następnej profazie, i trwa bardzo krótko. Read the rest of this entry »

Przewężenia wtórne

Oprócz centromerów w chromosomach dają się niekiedy zaobserwować przewężenia wtórne, występujące w stałej liczbie i mające określone położenie; często np. leżą one bardzo blisko końca jednego z ramion oddzielając jego drobny segment końcowy, tzw. trabant. Takie chromosomy określamy jako chromosomy z trabantami. Niekiedy w telofazie oraz w jądrze spoczynkowym pewne chromosomy zachowują silną barwliwość bądź na całej długości, bądź też w pewnych odcinkach (dzieje się to dzięki zatrzymaniu przez nie ładunku kwasu tymonukleinowego); są to tzw. Read the rest of this entry »

Rozsuwanie się par chromatyd

Rozsuwanie się par chromatyd zachodzi w różnych punktach i polega na uwypuklaniu się pętli 0 budowie podwójnej. Ściślejsze połączenie ze stadium zygotenu zostaje zachowane tylko pomiędzy dwiema z czterech chromatyd każdego biwalentu; istnieje ono w jednym lub kilku niekiedy z góry określonych punktach. Takie połączenie wykazują dwie chromatydy, z których każda należy do innego partnera. Chromatydy zdają się tu krzyżować i dlatego te miejsca połączeń określane są jako punkty skrzyżowań. W tych właśnie miejscach następuje rozrywanie chromatyd, zachodzące na ogół w ściśle odpowiadających sobie punktach; rozerwane odcinki nie łączą się jednak w pierwotnym układzie, lecz odbywa się ich wymiana (tzw. Read the rest of this entry »

Rodzaje podziałów komórek

Jeśli wytwarzanie gonów rozpoczyna się dopiero wówczas, gdy komórka macierzysta stała się czterojądrowa nazywamy takie podziały równoczesnymi ; jeśli natomiast po każdym z obu podziałów następuje od razu podział komórki, mówimy o podziałach kolejnych. W rzeczywistości jednak mejozy nie mają tak pr0stego przebiegu. We wczesnej profazie podziału dojrzewania euchromatynowe odcinki poszczególnych chromosomów ujawniają rozłączone chromonemy tylko w niektórych miejscach. W leptotenie poczynające się zarysowywać cienkie nici mają jeszcze, podobnie jak podczas mitozy, nieliczne i nieregularne szerokie zwoje; wszelako w przeciwieństwie do mitozy nie rozpoczyna się w tym czasie ich spiralizacja, a nawet istniejące spirale szczątkowe ulegają rozkręcaniu. Następnie w zygotenie chromosomy homologiczne zaczynają koniugować parami, przeważnie od końców, czyli układają się wzdłuż równolegle. Read the rest of this entry »

Mitoza diploidalnego jądra

Przy mitozie diploidalnego jądra z trzema parami zawsze jednakowo wyobrażonych chromosomów homologicznych, każdy z nich jest rozszczepiony podłużnie na dwie chromatydy; są one ułożone obok siebie w płytkę metafazową. Chromosomy potoczne, czyli połówki podłużne (chromatydy), wędrują ku biegunom wrzeciona. Każde z obu jąder potomnych otrzyma zatem taką samą liczbę chromosomów, jak jądro macierzyste (w danym wypadku 2n 6). Pierwszy podział dojrzewania jądra diploidalnego z sześciu chromosomami. W płytce leżą chromosomy homologiczne połączone wzdłuż parami ; każdy z nich wykazuje rozszczepienie podłużne na chromatydy, lecz nie dzieli się jeszcze na chromosomy potomne. Read the rest of this entry »

Jądra płciowe

Jeden z chromosomów każdej pary pochodzi zawsze od jednego, drugi zaś od drugiego jądra płciowego. Ponieważ wszystkie jądra płciowe jakiejś rasy są haploidalne, a produkty ich kopulacji są diploidalne, w cyklu rozwoju każdego płciowo rozmnażającego sie organizmu jądra diploidalne (2n) muszą wcześniej lub później ulegać redukcji, czyli powrotnej zmianie na haploidalne (n); w przeciwnym bowiem razie liczba chromosomów musiałaby stale podwajać się z pokolenia w pokolenie. Ta redukcja liczby chromosomów odbywa się u rozmnażających się płciowo istot żywych w ściśle określonym stadium rozwojowym; poszczególne grupy organizmów różnią się jednak znacznie zarówno pod względem stadium rozwojowego, jak i miejsca w ciele, w którym ten proces się odbywa. U niektórych haploidalnych glonów i grzybów zachodzi redukcja już podczas pierwszego podziału jądra diploidalnego powstałego po kopulacji; natomiast u większości roślin (i zwierząt) z diploidalnych komórek powstałych po kopulacji rozwijają się drogą mitotycznych podziałów ich jąder diploidalne organizmy potomne. W nich dopiero, prawie zawsze w końcowym okresie rozwojowym, następuje redukcja chromosomów podczas wytwarzania spor (u większości roślin) lub komórek płciowych (np. Read the rest of this entry »

Mitoza

Mitoza rozpoczyna się w dwóch przeciwległych miejscach błony jądrowej, gdzie przejawia się jako tworzenie okapów biegunowych, następnie postępuje z obu stron ku płaszczyźnie równikowej. W związku z tym chromosomy, dotąd rozproszone w jądrze, zostają przemieszczone i zgrupowane w płytkę równikową. Na terenie tworzącego się wrzeciona łańcuchy polipeptydowe ulegają zorientowaniu liniowemu i leżą równolegle do jego powierzchni. Na utrwalonych preparatach widoczne są one w postaci delikatnych nici, ułożonych w taki sposób, że sprawiają wrażenie jednolitych włókien, ciągnących się pomiędzy obu biegunami wrzeciona. Istnienie jednak rzeczywistych włókien jest przez pewnych badaczy. Read the rest of this entry »

Metafaza

Z początkiem metafazy staje się niewidoczna błona jądrowa i zanika jąderko; równocześnie wykształca się wrzeciono. Należy zaznaczyć, że ułożenie biwalentów w płytce równikowej w metafazie pierwszego podziału mejotycznego jest odmienne od ułożenia chromosomów w mitozie. Podczas metafazy mitotycznej centromery wszystkich chromosomów leżą w płaszczyźnie równikowej. Natomiast podczas mejozy połączone w biwalenty chromosomy uszeregowane są w taki sposób, że oba centromery każdej pary przypadają symetrycznie po obu stronach płaszczyzny równikowej wrzeciona. Podczas anafazy rozłączają się chromosomy, wchodzące w skład biwalentu. Read the rest of this entry »

Mejoza

Chromosomy łączą się z wrzecionem licznymi nićmi, rozmieszczonymi na całej ich długości. W anafazie pałeczkowate najczęściej chromosomy rozchodzą się na bieguny w położeniu równoległym; nie ujawniają one charakterystycznego dla typowych chromosomów zgięcia w miejscu ich jedynego centromeru, który kieruje się ku biegunowi. W związku z tym interesujący jest fakt, że przy rozfragmentowaniu pod działaniem promieni Roentgena takich chromosomów z centromerem rozproszonym, wszystkie części są rozdzielane na jądra potomne w następnych mitozach. Badania te rzucają światło na zagadnienie rozwoju i różnicowania centromerów. Mejoza to nietypowy podział w określonych komórkach wszystkich rozmnażających płciowo roślin i zwierząt; podziały jądra mają specjalny, odmienny od mitozy przebieg; jest on konsekwencją zapłodnienia, czyli zlewania się (kopulacji) dwóch komórek płciowych oraz ich jąder. Read the rest of this entry »

Partnerzy serwisu:
Przeczytaj też:
Podział protoplastów

Cechy żywych składników komórki rozrodczej są przenoszone na wszystkie komórki rozwijającego się z niej organizmu oraz na jego komórki rozrodcze i ciągłość trwania życia zostaje zachowana. Podział protoplastów rozpoczyna się zazwyczaj od podziału jądra komórkowego. Jest to konieczne w jednojądrowych komórkach, gdyż w ten sposób każda z komórek potomnych otrzymuje jądro; natomiast przy podziale komórek […]

Mitoza diploidalnego jądra

Przy mitozie diploidalnego jądra z trzema parami zawsze jednakowo wyobrażonych chromosomów homologicznych, każdy z nich jest rozszczepiony podłużnie na dwie chromatydy; są one ułożone obok siebie w płytkę metafazową. Chromosomy potoczne, czyli połówki podłużne (chromatydy), wędrują ku biegunom wrzeciona. Każde z obu jąder potomnych otrzyma zatem taką samą liczbę chromosomów, jak jądro macierzyste (w danym […]

Profilaktyka po transplantacji nerek AD 5

Przeprowadzono wtórne oceny pacjentów, którzy ukończyli 2-letnie leczenie, do którego zostali pierwotnie przypisani. Analizy przeprowadzono przy użyciu oprogramowania SAS, wersja 9.2. Dwustronna wartość P mniejsza niż 0,05 została uznana za wskazującą na istotność statystyczną. Wyniki Pacjenci Rysunek 1.

Na lozu 1 zamocowany jest stojak 2

Na łożu 1 zamocowany jest stojak 2. Po prowadnicach stojaka może przesuwać się w kierunku pionowym wrzeciennik 4. Wrzeciono 5 otrzymuje napęd od silnika elektrycznego 14 za pośrednictwem zespołu kół zębatych i mechanizmów umieszczonych wewnątrz wrzeciennika. Wrzeciono można wysuwać w kierunku poziomym na dość znaczne odległości, nawet powyżej 1000 mm. Bardzo sztywne wrzeciono podpierane jest […]

DevURL
Polecamy rowniez: