Posts Tagged ‘sanvita knurów’

Profaza

W późnej profazie zwoje spiral w chromonemach zwiększają swą średnicę, a jednocześnie ulegają zacieśnianiu; wskutek tego silnie grubiejące chromosomy zostają skrócone do 1/3—1/5 ich największej długości. Następnie nowa matrix otacza chromatydy każdego z chromosomów. Stan maksymalnego skrócenia, przy którym pary chromonem w chromatydach stają się niewidoczne, zostaje osiągnięty w metafazie, w momencie dzielenia się chromosomów; trwa on aż do środkowej anafazy. Odtwarzane w telofazie jąderka nie powstają w dowolnych miejscach wewnątrz jądra, lecz przeważnie wypączkowują one dokoła cienkich heterochromatynowych odcinków, łączących trabanty z ramionami chromosomów; dlatego też pierwotnie pojawiają się one w stałej liczbie (parzystej) i mają w odbudowywanych jądrach potomnych określone położenie, następnie jednak mogą one zlewać się ze sobą. Ostatnie lata przyniosły liczne nowe wyniki w dziedzinie badań nad mitozą. Read the rest of this entry »

Anafaza

W późnej anafazie obie chromonemy rozsuwają się w pewnym stopniu i dzięki temu staja sie wyraźniej widoczne. Każdy chromosom potomny zawiera zatem znowu dwie chromatydy, każda z jedną chromonemą. W telofazie zanika matrix chromosomów potomnych. Uwolnione w ten sposób ich pary chromonem zatracają następnie prawidłowość spiralizacji, rozluźniając mniej lub więcej wyraźnie swe zwoje; w tym stadium mają one postać niezmiernie cienkich, bardzo wydłużonych, wciąż jeszcze zespiralizowanych nici, ujawniających słabą barwliwość, leżąc stłoczone w ciasnej przestrzeni jąder potomnych odbudowują następnie ich zrąb. W odcinkach heterochromatynowych rozpuszczanie matrix i rozluźnianie zwojów spiral odbywa sie znacznie później, dopiero w następnej profazie, i trwa bardzo krótko. Read the rest of this entry »

Przewężenia wtórne

Oprócz centromerów w chromosomach dają się niekiedy zaobserwować przewężenia wtórne, występujące w stałej liczbie i mające określone położenie; często np. leżą one bardzo blisko końca jednego z ramion oddzielając jego drobny segment końcowy, tzw. trabant. Takie chromosomy określamy jako chromosomy z trabantami. Niekiedy w telofazie oraz w jądrze spoczynkowym pewne chromosomy zachowują silną barwliwość bądź na całej długości, bądź też w pewnych odcinkach (dzieje się to dzięki zatrzymaniu przez nie ładunku kwasu tymonukleinowego); są to tzw. Read the rest of this entry »

Rozsuwanie się par chromatyd

Rozsuwanie się par chromatyd zachodzi w różnych punktach i polega na uwypuklaniu się pętli 0 budowie podwójnej. Ściślejsze połączenie ze stadium zygotenu zostaje zachowane tylko pomiędzy dwiema z czterech chromatyd każdego biwalentu; istnieje ono w jednym lub kilku niekiedy z góry określonych punktach. Takie połączenie wykazują dwie chromatydy, z których każda należy do innego partnera. Chromatydy zdają się tu krzyżować i dlatego te miejsca połączeń określane są jako punkty skrzyżowań. W tych właśnie miejscach następuje rozrywanie chromatyd, zachodzące na ogół w ściśle odpowiadających sobie punktach; rozerwane odcinki nie łączą się jednak w pierwotnym układzie, lecz odbywa się ich wymiana (tzw. Read the rest of this entry »

Rodzaje podziałów komórek

Jeśli wytwarzanie gonów rozpoczyna się dopiero wówczas, gdy komórka macierzysta stała się czterojądrowa nazywamy takie podziały równoczesnymi ; jeśli natomiast po każdym z obu podziałów następuje od razu podział komórki, mówimy o podziałach kolejnych. W rzeczywistości jednak mejozy nie mają tak pr0stego przebiegu. We wczesnej profazie podziału dojrzewania euchromatynowe odcinki poszczególnych chromosomów ujawniają rozłączone chromonemy tylko w niektórych miejscach. W leptotenie poczynające się zarysowywać cienkie nici mają jeszcze, podobnie jak podczas mitozy, nieliczne i nieregularne szerokie zwoje; wszelako w przeciwieństwie do mitozy nie rozpoczyna się w tym czasie ich spiralizacja, a nawet istniejące spirale szczątkowe ulegają rozkręcaniu. Następnie w zygotenie chromosomy homologiczne zaczynają koniugować parami, przeważnie od końców, czyli układają się wzdłuż równolegle. Read the rest of this entry »

Mitoza diploidalnego jądra

Przy mitozie diploidalnego jądra z trzema parami zawsze jednakowo wyobrażonych chromosomów homologicznych, każdy z nich jest rozszczepiony podłużnie na dwie chromatydy; są one ułożone obok siebie w płytkę metafazową. Chromosomy potoczne, czyli połówki podłużne (chromatydy), wędrują ku biegunom wrzeciona. Każde z obu jąder potomnych otrzyma zatem taką samą liczbę chromosomów, jak jądro macierzyste (w danym wypadku 2n 6). Pierwszy podział dojrzewania jądra diploidalnego z sześciu chromosomami. W płytce leżą chromosomy homologiczne połączone wzdłuż parami ; każdy z nich wykazuje rozszczepienie podłużne na chromatydy, lecz nie dzieli się jeszcze na chromosomy potomne. Read the rest of this entry »

Jądra płciowe

Jeden z chromosomów każdej pary pochodzi zawsze od jednego, drugi zaś od drugiego jądra płciowego. Ponieważ wszystkie jądra płciowe jakiejś rasy są haploidalne, a produkty ich kopulacji są diploidalne, w cyklu rozwoju każdego płciowo rozmnażającego sie organizmu jądra diploidalne (2n) muszą wcześniej lub później ulegać redukcji, czyli powrotnej zmianie na haploidalne (n); w przeciwnym bowiem razie liczba chromosomów musiałaby stale podwajać się z pokolenia w pokolenie. Ta redukcja liczby chromosomów odbywa się u rozmnażających się płciowo istot żywych w ściśle określonym stadium rozwojowym; poszczególne grupy organizmów różnią się jednak znacznie zarówno pod względem stadium rozwojowego, jak i miejsca w ciele, w którym ten proces się odbywa. U niektórych haploidalnych glonów i grzybów zachodzi redukcja już podczas pierwszego podziału jądra diploidalnego powstałego po kopulacji; natomiast u większości roślin (i zwierząt) z diploidalnych komórek powstałych po kopulacji rozwijają się drogą mitotycznych podziałów ich jąder diploidalne organizmy potomne. W nich dopiero, prawie zawsze w końcowym okresie rozwojowym, następuje redukcja chromosomów podczas wytwarzania spor (u większości roślin) lub komórek płciowych (np. Read the rest of this entry »

Mitoza

Mitoza rozpoczyna się w dwóch przeciwległych miejscach błony jądrowej, gdzie przejawia się jako tworzenie okapów biegunowych, następnie postępuje z obu stron ku płaszczyźnie równikowej. W związku z tym chromosomy, dotąd rozproszone w jądrze, zostają przemieszczone i zgrupowane w płytkę równikową. Na terenie tworzącego się wrzeciona łańcuchy polipeptydowe ulegają zorientowaniu liniowemu i leżą równolegle do jego powierzchni. Na utrwalonych preparatach widoczne są one w postaci delikatnych nici, ułożonych w taki sposób, że sprawiają wrażenie jednolitych włókien, ciągnących się pomiędzy obu biegunami wrzeciona. Istnienie jednak rzeczywistych włókien jest przez pewnych badaczy. Read the rest of this entry »

Metafaza

Z początkiem metafazy staje się niewidoczna błona jądrowa i zanika jąderko; równocześnie wykształca się wrzeciono. Należy zaznaczyć, że ułożenie biwalentów w płytce równikowej w metafazie pierwszego podziału mejotycznego jest odmienne od ułożenia chromosomów w mitozie. Podczas metafazy mitotycznej centromery wszystkich chromosomów leżą w płaszczyźnie równikowej. Natomiast podczas mejozy połączone w biwalenty chromosomy uszeregowane są w taki sposób, że oba centromery każdej pary przypadają symetrycznie po obu stronach płaszczyzny równikowej wrzeciona. Podczas anafazy rozłączają się chromosomy, wchodzące w skład biwalentu. Read the rest of this entry »

Mejoza

Chromosomy łączą się z wrzecionem licznymi nićmi, rozmieszczonymi na całej ich długości. W anafazie pałeczkowate najczęściej chromosomy rozchodzą się na bieguny w położeniu równoległym; nie ujawniają one charakterystycznego dla typowych chromosomów zgięcia w miejscu ich jedynego centromeru, który kieruje się ku biegunowi. W związku z tym interesujący jest fakt, że przy rozfragmentowaniu pod działaniem promieni Roentgena takich chromosomów z centromerem rozproszonym, wszystkie części są rozdzielane na jądra potomne w następnych mitozach. Badania te rzucają światło na zagadnienie rozwoju i różnicowania centromerów. Mejoza to nietypowy podział w określonych komórkach wszystkich rozmnażających płciowo roślin i zwierząt; podziały jądra mają specjalny, odmienny od mitozy przebieg; jest on konsekwencją zapłodnienia, czyli zlewania się (kopulacji) dwóch komórek płciowych oraz ich jąder. Read the rest of this entry »

Partnerzy serwisu:


Przeczytaj też:
Znaczenie jądra

Jądro konieczne jest do istnienia życia w komórce. Wielkie znaczenie ma ono jako nosiciel czynników dziedzicznych — genów. Nie jest jeszcze dostatecznie poznane, jaki udział bierze ono w zjawiskach życiowych protoplastu. Prawdopodobnie pewne części składowe jądra, być może także jego jąderka, biorą udział w syntezie białek w cytoplazmie. W komórkach embrionalnych plastydy są licznymi, bardzo […]

Proces zanikania włókien łączących

Proces zanikania włókien łączących postępuje od jąder potomnych ku powstającej blaszce środkowej. Na obu powierzchniach blaszki środkowej zostaną następnie odkładane delikatne początkowo błony pierwotne. Jeśli szerokość komórki jest nieznaczna, płaszczyzna równikowa fragmoplastu ze wszystkich stron wchodzi w zetkniecie ze ścianami bocznymi komórki. Nowa przegroda zatem dzieli wówczas niemal cd razu protoplast macierzysty na potomne. Jeśli […]

Chromoplasty

Jesienne czerwone zabarwienie liści wywołane jest barwieniem się soku komórkowego na czerwono dzięki antocyjanom. Brunatnienie obumierających liści jest zjawiskiem pośmiertnym, przy którym występują brunatne barwiki rozpuszczalne w wodzie. Natomiast u tych drzew iglastych, które w zimie zmieniają barwe z zielonej na żółtobrunatną, a wiosną z powrotem zielenieją (np. Thuja occidentalis), przekształcenia zachodzące w barwikach żywych […]

Leczenie endoskopowe a manewrowanie dla niemowląt wodogłowia w Ugandzie ad

Sterczowo-wotrzewnowe przetaczanie jest technicznie proste i ma mniejszą częstość występowania porażenia w miesiącach bezpośrednio po zabiegu niż ETV-CPC, ale jest bardziej podatne na niepowodzenie w dłuższej perspektywie, a pacjenci z zależnym od zastawki wodogłowia mogą wymagać pilnej operacji zmiany przełyku z powodu niedrożności rurki zastawki lub zastawki.13 Niewydolność bocznika może być śmiertelna w regionach świata, […]

DevURL
Polecamy rowniez: