Posts Tagged ‘szkolnictwo wyższe’

Profilaktyka po transplantacji nerek AD 6

Nowy rak skóry płaskonabłonkowej rozwinął się u 14 pacjentów (22%) w grupie otrzymującej syrolimus i u 22 (39%) w grupie z inhibitorem kalcyneuryny (ryzyko względne, 0,56; 95% CI, 0,32 do 0,98) po medianie: przedział 15 miesięcy w porównaniu z 7 miesiącami (P = 0,02). Wśród pacjentów w grupie otrzymującej sirolimus, u których wystąpiły nowe raki skóry płaskonabłonkowej, zmiany chorobowe rozwinęły się u 6 pacjentów po odstawieniu syrolimusa, przy czym maksymalna ekspozycja na syrolimus wynosiła 4,1 miesiąca. Stosunek płci pacjentów z nowymi zmianami był podobny do tego w populacji początkowej. Charakterystyka kliniczno-patologiczna nowych skórnych nowotworów płaskonabłonkowych została przedstawiona w Tabeli 3 Dodatku Uzupełniającego. Read the rest of this entry »

Syrolimus i wtórne profilaktyki raka skóry w transplantacji nerek AD 2

Inhibitory kalcyneuryny (cyklosporyna i takrolimus) mogą zwiększać rozwój nowotworu poprzez mechanizmy niezależne od odporności gospodarza. 9-12 W przeciwieństwie do tego, inhibitory ssaczego celu rapamycyny (mTOR), w tym sirolimus (Rapamune, Pfizer) i ewerolimus, są nowszymi lekami immunosupresyjnymi, które mają właściwości przeciwnowotworowe.13,14 W kilku badaniach odnotowano niższy odsetek przypadków raka skóry u biorców przeszczepów, którzy byli leczeni syrolimusem niż u pacjentów leczonych inhibitorami kalcyneuryny (z leczeniem po raz pierwszy15,16 lub po zmianie17, 18), ale dane skupienie się na wpływie syrolimusa na raki skóry jest nadal ograniczone. 19,20 Celem naszego badania, nazwanego Skuteczność rapamycyny w wtórnej profilaktyce raka skóry u pacjentów po przeszczepie nerki (TUMORAPA), była ocena, w dużej kohorcie, skuteczność syrolimusa do wtórnego zapobiegania nowotworom skóry u biorców nerki otrzymujących inhibitory kalcyneuryny. Metody
Wybieralność
Osoby biorące udział w transplantacji nerki ze stabilną czynnością nerek, które otrzymywały inhibitory kalcyneuryny i miały co najmniej jednego inwazyjnego raka płaskonabłonkowego po przeszczepie po transplantacji, mogły wziąć udział. Read the rest of this entry »

Profaza

W późnej profazie zwoje spiral w chromonemach zwiększają swą średnicę, a jednocześnie ulegają zacieśnianiu; wskutek tego silnie grubiejące chromosomy zostają skrócone do 1/3—1/5 ich największej długości. Następnie nowa matrix otacza chromatydy każdego z chromosomów. Stan maksymalnego skrócenia, przy którym pary chromonem w chromatydach stają się niewidoczne, zostaje osiągnięty w metafazie, w momencie dzielenia się chromosomów; trwa on aż do środkowej anafazy. Odtwarzane w telofazie jąderka nie powstają w dowolnych miejscach wewnątrz jądra, lecz przeważnie wypączkowują one dokoła cienkich heterochromatynowych odcinków, łączących trabanty z ramionami chromosomów; dlatego też pierwotnie pojawiają się one w stałej liczbie (parzystej) i mają w odbudowywanych jądrach potomnych określone położenie, następnie jednak mogą one zlewać się ze sobą. Ostatnie lata przyniosły liczne nowe wyniki w dziedzinie badań nad mitozą. Read the rest of this entry »

Anafaza

W późnej anafazie obie chromonemy rozsuwają się w pewnym stopniu i dzięki temu staja sie wyraźniej widoczne. Każdy chromosom potomny zawiera zatem znowu dwie chromatydy, każda z jedną chromonemą. W telofazie zanika matrix chromosomów potomnych. Uwolnione w ten sposób ich pary chromonem zatracają następnie prawidłowość spiralizacji, rozluźniając mniej lub więcej wyraźnie swe zwoje; w tym stadium mają one postać niezmiernie cienkich, bardzo wydłużonych, wciąż jeszcze zespiralizowanych nici, ujawniających słabą barwliwość, leżąc stłoczone w ciasnej przestrzeni jąder potomnych odbudowują następnie ich zrąb. W odcinkach heterochromatynowych rozpuszczanie matrix i rozluźnianie zwojów spiral odbywa sie znacznie później, dopiero w następnej profazie, i trwa bardzo krótko. Read the rest of this entry »

Partnerzy serwisu:


Przeczytaj też:
Mitoza diploidalnego jądra

Przy mitozie diploidalnego jądra z trzema parami zawsze jednakowo wyobrażonych chromosomów homologicznych, każdy z nich jest rozszczepiony podłużnie na dwie chromatydy; są one ułożone obok siebie w płytkę metafazową. Chromosomy potoczne, czyli połówki podłużne (chromatydy), wędrują ku biegunom wrzeciona. Każde z obu jąder potomnych otrzyma zatem taką samą liczbę chromosomów, jak jądro macierzyste (w danym […]

Na lozu 1 zamocowany jest stojak 2

Na łożu 1 zamocowany jest stojak 2. Po prowadnicach stojaka może przesuwać się w kierunku pionowym wrzeciennik 4. Wrzeciono 5 otrzymuje napęd od silnika elektrycznego 14 za pośrednictwem zespołu kół zębatych i mechanizmów umieszczonych wewnątrz wrzeciennika. Wrzeciono można wysuwać w kierunku poziomym na dość znaczne odległości, nawet powyżej 1000 mm. Bardzo sztywne wrzeciono podpierane jest […]

Metoda barwienia

Wartość metody barwienia polega na nierównym przyjmowaniu barwników przez różne części zabitej protoplazmy i gdy je próbuje z powrotem odciągnąć środkami rozpuszczającymi. Jednak również żywe składniki protoplazmy mogą barwić się pewnymi barwnikami, np. chryzoidyną lub oranżem akrydynowym (barwienie przyżyciowe). Podstawowa masa żywej plazmy — hyaloplazma — pozornie szklista, nawet pod ultramikroskopem wygląda na niemal próżną […]

Różnice w poziomie nauczania w szkołach

Teoretycznie jakość nauki we wszystkich polskich szkołach tego samego typu powinna być jednakowa. W rzeczywistości jednak wiedza przekazywana jest uczniom na różnym poziomie. Są szkoły, które cieszą się wysoką renomą i dostanie do nich uzależnione jest od wyników nauki we wcześniejszych etapach kształcenia. Inne natomiast nie mogą pochwalić się zbytnią popularnością wśród uczniów, zainteresowanych jak […]

DevURL
Polecamy rowniez: